Endocrino T5 Acromegalia
|
|
Título del Test:
![]() Endocrino T5 Acromegalia Descripción: T5 Acromegalia |



| Comentarios |
|---|
NO HAY REGISTROS |
|
Hombre de 51 años con facies acromegaloide, diastemas y macroglosia. ¿Primera prueba complementaria para confirmar la sospecha? a) IGF1 plasmático b) GH en dous tempos (-30, 0) c) GH tras SOG d) RNM de hipófisis e) "a" e "c" son correctas. En relación ao tratamento da acromegalia: a) O pasireótido sería o primeiro fármaco de elección... b) A cirurxía transesfenoidal endoscópica é habitualmente a primeira liña de tratamento c) A radioterapia é a segunda liña de tratamento d) Os análogos da somatostatina poderían considerarse como primeira liña de tratamento en certos casos e) "b" e "d" son correctas. ¿Cál é o mellor test pra o diagnóstico e seguimento da acromegalia? a) Determinación de GH en xaxún en 2 tempos b) Determinación de IGF1 c) Test de hipoglucemia insulínica d) Test de tolerancia á glucosa pra GH e) Test do glucagón. ¿Entre os que se citan cuál se considera un fármaco de primeira liña no tratamento da acromegalia ca intención de reducir tamaño tumoral? a) Lanreótido b) Pasireótido c) Pegvisomant d) Cabergolina e) Todas son correctas. Hombre de 45 años con crecimiento acro de manos y pies. ¿Hallazgo físico más sugestivo de acromegalia? a) Hipertensión arterial b) Bocio difuso c) Prognatismo d) Edema en miembros inferiores e) Temblor fino. ¿Prueba inicial más adecuada para confirmar el diagnóstico de acromegalia? a) Resonancia magnética de hipófisis b) Medición dos niveis séricos de IGF-1 c) Sobrecarga oral de glucosa para GH d) Medición de GH basal e) Radiografía de la mano. Acromegalia con IGF-1 elevado tras cirugía transesfenoidal incompleta. ¿Siguiente paso médico más adecuado? a) Pegvisomant b) Cabergolina c) Radioterapia d) Comezar a octreótida de acción prolongada e) Repetir cirugía. Unha muller de 45 anos presenta trazos progresivamente toscos e parestesias nos dedos das mans. O IGF-1 é 1,7 x LSN, confirmado en dúas probas separadas. ¿Cal é o seguinte paso diagnóstico máis axeitado? a. Repetir a medición inicial da GH b. Resonancia magnética hipofisaria con contraste c. Proba oral de tolerancia á glicosa con medición da GH d. Ensaio terapéutico con octreotide e. ENMG das extremidades. Home de 36 anos con acromegalia; a resonancia magnética mostra un microadenoma hipofisario de 6 mm sen compresión quiasmática nin afectación dos senos cavernosos. ¿Cal sería o tratamento inicial de elección?: a. Radioterapia hipofisaria b. Octreotida como tratamento de primeira liña c. Cabergolina como monoterapia d. Cirurxía transesfenoidal endoscópica e. Vixilancia continua. Unha muller de 62 anos presenta acromegalia e un macroadenoma de 2,8 cm sen defectos do campo visual. O equipo cirúrxico considera que o seu risco anestésico é alto debido a unha cardiopatía avanzada e, polo tanto, non é candidata a cirurxía inmediata. ¿Cal é a mellor opción terapéutica inicial? a. Análogo da somatostatina de acción prolongada (octreotide LAR ou lanreotide) b. Pegvisomant como tratamento de primeira liña c. Cabergolina como monoterapia d. Radioterapia inmediata e. Observar e reavaliar aos 6 meses. Un doente recibe un diagnóstico recente de acromegalia. ¿Cal é a comorbilidade máis prevalente e debería ser obxecto de cribado activo no momento do diagnóstico? a. Enfermidade de Addison b. Artrite reumatoide c. Apnea obstrutiva do sono d. Esclerose múltiple e. Hipoparatiroidismo. Muller de 59 anos con acromegalia confirmada, macroadenoma invasivo non resecable, sen compromiso visual, insuficiencia cardíaca e EPOC grave. O risco anestésico considérase moi alto... Entre as que se citan, ¿cal sería a mellor opción inicial razonable? a. Cirurxía obrigatoria malia o risco b. Análogos de somatostatina de primeira xeración como tratamento médico primario c. Radioterapia como primeira liña d. Pegvisomant en combinación con agonistas dopamínicos e. Ningún tratamento pola idade. Home de 51 anos con facies acromegálica, macroglosia, prognatismo, cefalea e defecto campimétrico bitemporal. IGF-1 elevado. RMN: macroadenoma hipofisario de 25 mm con compresión quiasmática, sen invasión cavernosa clara. Entre as que se citan, ¿cal sería a mellor estratexia terapéutica inicial? a. Cabergolina oral como único tratamento b. Radioterapia inicial c. Cirurxía transesfenoidal d. Pegvisomant como primeira opción e. Seguimento con RMN anual. Home de 42 anos con macroadenoma hipofisario incidental de 18 mm. Non ten rasgos faciais moi chamativos, pero presenta HTA, diabetes de difícil control e hipertiroidismo. IGF-1: 2,1 veces o límite superior para idade e sexo. Prolactina normal. Campimetría sen defectos. Entre as que se citan, ¿cal sería a seguinte actuación máis axeitada? a. Diagnóstico de prolactinoma e iniciar cabergolina b. Solicitar RMN corporal para buscar tumor ectópico antes de estudar hipófise c. Completar estudo hipofisario e valorar tratamento cirúrxico transesfenoidal d. Observar 12 meses porque non hai alteración campimétrica e. Iniciar test de tolerancia insulínica. Muller de 55 anos remitida por cefalea, artrose precoz de xeonllos, síndrome do túnel carpiano bilateral e apnea do sono... O médico sospeita acromegalia e solicita IGF-1, que resulta discretamente elevado. Entre as que se citan, ¿cal sería a interpretación máis prudente? a. O IGF-1 elevado confirma acromegalia sen máis probas b. A insuficiencia renal e a malnutrición poden dificultar a interpretación do IGF-1 c. A GH basal normal excluiría o diagnóstico d. Debe iniciarse cabergolina directamente e. A apnea do sono descarta acromegalia. Respecto a la acromegalia, solo una afirmación es INCORRECTA: a) La fragilidad ósea está aumentada. b) La primera causa de mortalidad es la oncológica. c) El exceso de GH/ IGF-I ejerce un efecto anabólico. d) El fenotipo histológico escasamente granulado se caracteriza por una enfermedad menos severa y mejor respuesta al tratamiento con análogos de la somatostatina. e) Cursa con pérdida de masa grasa. ¿Cuál de las siguientes manifestaciones clínicas o complicaciones NO suelen estar presentes o desarrollarse en un paciente con acromegalia? a) Adiposidad. b) Disfunción diastólica. c) Prognatismo. d) Diabetes o intolerancia a la glucosa. e) Artropatía. f) Fragilidad ósea. g) Cardiopatía. Respecto ao tratamento da acromegalia: a) A cirurxia transesfenoidal endoscópica é o tratamento primario de elección. b) A radioterapia adyuvante tras cirurxia é sempre necesaria para reducir o risco de recidivas. c) O tratamento con análogos da somatostatina débese instaurar sempre antes da cirurxia para reducir o tamaño tumoral. d) "a" e "c" son correctas. e) Todas son falsas. Entre os que se citan, ¿cál é a causa máis frecuente de acromegalia? a) Adenoma hipofisario aillado esporádico. b) Síndrome de McCune-Albright. c) Carcinoma hipofisario. d) FIPA. e) Acroxigantismo familiar ligado ao X. La presencia de máculas hiperpigmentadas en un paciente con acromegalia nos debe llevar a sospechar la presencia de: a) Un MEN1. b) Un MEN4. c) Una mutación del gen GNAS. d) Una mutación del gen PROP. e) Una mutación del gen AIP. Un doente presenta acromegalia, hiperplasia suprarrenal, carcinoma diferenciado de tiroides, mixoma auricular e máculas en labios, conxuntiva e mucosa oral. Este conxunto de alteracións é suxestivo de: a) Síndrome de McCune-Albright. b) Complexo de Carney. c) Síndrome FIPA. d) Neoplasia endocrina múltiple tipo 1. e) Neoplasia endocrina múltiple tipo 4. ¿Cál das seguintes afirmacións sobre a síndrome FIPA é FALSA?: a) Sempre se asocia cun xigantismo hipofisario. b) É un trastorno autosómico dominante. c) Nun 20% aproximadamente dos casos é causado por variantes no xene AIP. d) Sempre se relaciona con adenomas hipofisarios. e) Os adenomas hipofisarios poden ser non secretores. A síndrome 3PAs se define por: a) Adenoma de paratiroides e feocromocitoma. b) Carcinoma renal e carcinoma hipofisario. c) Paraganglioma e carcinoma medular de tiroides. d) "a" e "c" son correctas. e) Todas son falsas. ¿Cál é o mellor test pra o diagnóstico e seguimento da acromegalia? a) Determinación de GH en xaxún en 2 tempos. b) Determinación de IGF1. c) Test de hipoglucemia insulínica. d) Test de tolerancia á glucosa pra GH. e) Test do glucagon. Nun home de 51 anos que consulta por diabetes mellitus tipo 2 chámalle a atención a sua facies acromegaloide... ¿Cál sería a primeira proba complementaria que solicitaria para confirmar a sua sospeita de acromegalia? a) IGF1 plasmático. b) GH en dous tempos (-30, 0). c) GH tras SOG. d) RNM de hipófisis. e) "a" e "c" son correctas. ¿Cuál de los siguientes resultados bioquímicos confirma la presencia de una acromegalia? a) GH tras sobrecarga oral de glucosa > 2 ng/ml. b) GH basal media superior a 2,5 ng/ml. c) GH tras sobrecarga oral de glucosa > 0,4 ng/ml. d) GH tras sobrecarga oral de glucosa > 1,8 ng/ml. e) Ninguno de los anteriores. Una muller de 25 anos, asintomática e sen antecedentes de interés, presenta unhas concentracións plasmáticas de IGF1 persistentemente elevadas. A concentración nadir de GH tras unha SOG foi de 0.5 e 0.8 ng/mL en duas probas (técnica de determinación altamente sensible). Con estos datos, ¿qué proba complementaria solicitaria en primeiro lugar entre as que se citan? a) Determinación de GHRH. b) Ningunha xa cos tests de GH tras SOG descartaron hipersecreción de GH. c) RNM hipófisis. d) A1c para excluir diabetes. e) Campimetría. Respecto a acromegalia é FALSO que: a) Os valores basais de GH carezcan de interés no diagnóstico. b) O valor de IGF1 sexa o mellor test de diagnóstico. c) O test de supresión de GH tras SOG sexa o test de primeira elección pra o diagnóstico. d) Un dos criterios de control durante o tratamento sexa un valor de IGF1 normal. e) O pegvisomant sexa un antagonista do receptor da GH. ¿Entre os que se citan cuál se considera un fármaco de primeira liña no tratamento da acromegalia ca intención de reducir tamaño tumoral? a) Lanreótido. b) Pasireótido. c) Pegvisomant. d) Cabergolina. e) Todas son correctas. En relación ao tratamento da acromegalia: a) O pasireótido seria o primeiro fármaco de elección polo seu efecto antisecretor e antitumoral. b) A cirurxía transesfenoidal endoscópica é habitualmente a primeira liña de tratamento. c) A radioterapia é a segunda liña de tratamento. d) Os análogos da somatostatina poderían considerarse como primera liña de tratamento en certos casos. e) "b" e "d" son correctas. |




