Preguntas teoría (primera parte)

A técnica de recollida de datos, onde se describen, de forma gráfica, as relacións que se establecen entre os distitnos subsistemas e entre estes axentes e os axentes das entornas próximas denomínase: Familiograma-genograma. Sociograma. Ecomapa.

Tendo en conta o sociograma anterior: Mar, Celia, Lisbet e Tania sí forman un clique. Mar, Celia, Lisbet e Tania non forman un clique. Mar, Celia, Lisbet e Tania son as líderes do grupo.

Tendo en conta o sociograma anterior: Fredo corre o risco de sufrir acoso nese grupo. Fredo é o lider do grupo. Fredo é unha eminencia gris.

Tendo en conta o sociograma anterior: Ana, Charo e Irune están moi integradas socialmente no grupo. No subgrupo de Ana, Charo e Irune non hai unha estrela. Ana presenta unha expansividade social moi socializadora.

Tendo en conta o sociograma anterior: Trátase dun grupo pouco cohesionado. O grupo posúe unha elevada expansividade positiva dos seus membros. Trátase dun grupo cheo de líderes sociométricos.

Tendo en conta o sociograma anterior: Lisbet podería axudar a integrar a Fredo no grupo. Mar ten maior expansividade positiva que Celia. O status sociométrico de Tania é superior ao de Mar.

A toma de decisións conxunta e horizontal, que garanten a implicación de todos os sectores dunha comunidade educativa para a mellora do proceso de E-A, denomínase: Parentalidade positiva. Paridariado. Partenariado.

O proxecto pedagóxico que supón a unión de éxito educativo e compromiso social, denomínase: Mediación escolar. Aprendizaxe servizo. Comunidades de aprendizaxe.

Os tres estilos de control parental descritos por Baumrid (1966) son: Democrático, permisivo e neglixente. Autoritario, democrático e permisivo. Democrático, autoritario e neglixente.

O genograma é unha técnica da que se fai uso para: Obter información sobre os membros da familia e as dinámicas que se establecen entre eles. Describir as relacións que se establecen entre os distintos subsistemas. Analizar a información sobre a familia e outros axentes das entornas próximas á familia.

Entre as formas de colaboración máis frecuentes que soemos atopar nun centro educativo son: Comunicación verbal e non verbal. Comunicación formal e non formal. Comunicación formal, informal e formativa.

O PROA+ é un programa dirixido a: A orientación, avance e enriquecemento educativo en centros de especial complexidade educativa nos centros docentes públicos de EI, EP e ESO dependentes da Consellería de Educación, Ciencia, Universidades e Formación Profesional na C.A de Galicia. O alumnado con necesidades específicas de apoio educativo, alumnado en situación de vulnerabilidade socioeducativa nas etapas de EI, EP e ESO asemade o alumnado de ciclos formativos de grao básico de formación profesional, matriculado en centros públicos dependentes da Consellería de Educación, Ciencia, Universidades e Formación Profesional que conten cun 30% de alumnado vulnerable. Aos centros educativos públicos cun 30% de alumnado vulnerable.

Dende a diversidade familiar: No existe una única estructura familiar como factor determinante para un buen funcionamiento familiar. Existe un único tipo de familia que permanece inalterable ante los cambios que se producen a su alrededor. No existe la variedad de familia. La buena funcionalidad familiar dependerá de las relaciones personales.

O subsistema conyugal establécese: Como primeiro contexto social no que os irmáns se relacionan entre iguais e se produce un intercambio de aprendizaxes. Cando dous adultos se unen en parexa, cunha modalidade vincular simétrica, con roles e funcións entre iguais. Cunha relación simétrica para que os fillos e fillas se desenvolvan e crezan sans.

O estilo educativo parental no que predominan os pais moi cariñosos, pero faltan límiten claros denomínase: Neglixente. Asertivo. Permisivo.

Defínese a ecoloxía parental como: O contexto psicosocial onde se exerce a parentalidade. A intervención dos servizos de apoio á familia. A evitación de restricións.

As técnicas de autocontrol aluden a un conxunto de técnicas como son: Autoinstrucións, resolución de problemas e autocorrección. Autoguía, autoeficacia e autoeficiencia. Autorrexistro, autoavaliación e autorreforzo.

A parentalidade positiva defínese como: As características persoais dos adultos que exercen a figura parental e pola ecoloxía que rodea dito exercicio. Un hogar caracterizado por un clima autocrático y con una alta competencia social. As redes de apoio que dispoñen os adultos (ámbito escolar, sanitario, profesional e comunitario).

Desde a teoría do intercambio, na intervención coas familias, o nivel de comparación fai referencia a: A avaliación das recompensas e os custos dunha relación. A calidade de respostas máis baixas que unha persoa acepta. As condicións que se acordan para un membro da familia.

Na teoría do interaccionismo simbólico, as fases do proceso para a creación dos roles familiares son: As accións sobre a situación e o desenvolvemento da resolución do conflito. As definicións temporais sobre a situación e as accións tentativas. A metodoloxía cualitativa e as significacións que utilizan os membros da familia para construír o seu contexto social.

Na teoría de sistemas, a intrincación fai referencia a. A excesiva proximidade nas relacións. O distanciamento progresivo que se produce nas interaccións. A distorsión da realidade a través de pensamentos irracionais.

No modelo ecolóxico, as características do entorno comunitario no que a persoa interactúa de maneira indirecta denomínanse: Exosistema. Ontosistema. Cronosistema.

Para promover e avaliar a parentalidade é necesario distinguir os seus compoñentes: Os ámbitos sociais e os contextos dos centros educativos. As capacidades parentais fundamentais e as habilidades parentais. As competências do profesorado titor e as etapas de consolidación e apertura.

Nos subsistemas familiares, o subsistema fraternal caracterízase por ser unha modalidade: Asimétrica, na que a función fundamental é a de crecer e desenvolverse. Simétrica con expectativas entre ambos semellantes. Simétrica con conflitos para solicitar axuda e aceptala.

Na Orientación Familiar, a prevención terciaria: Intenta buscar solucións a problemas patolóxicos. Intervén sobre as persoas que teñen un problema en estado moi avanzado, para minimizar o impacto. Reduce o número de casos, no seu momento de inicio, para así evitar a súa extensión.

En relación cos modelos de intervención en orientación familiar, unha das características do modelo de programas é: A persoa considérase como un axente pasivo. Céntrase na acción indirecta sobre os grupos de persoas. O seu carácter máis preventivo e de desenvolvemento que terapéutico.

As asociacións de nais e pais (AMPAS) con intereses comúns pódense unir en. Núcleos. Federacións. Consellos.

Nos centros educativos, a comunicación colaborativa caracterízase por: Todas as persoas que interveñen no acto comunicativo teñan o mesmo nivel. Unha participación informativa cando o centro educativo o considere oportuno. As comisións permanentes creadas no centro educativo que incorporan ás familias na súa composición.

No ámbito escolar os canais de relación e comunicación pódense dividir nos seguintes bloques: Informativa, consultiva e formativa. Sincronizado, interdependente e participativo. Formal, informal e institucional.

Os modelos de partenariado segundo a finalidade son os seguintes:. Crianza, comunicación, colaboración e comunidade. Coordenar, consultar, complementar e criticar. Recoñecemento, seguimento, diagnóstico e toma de decisións.

Entre os modelos teóricos que orientan a acción titorial están: Sistémico e escolas inclusivas. Terapéutico e remedial. Histórico e construción.

Un dos obxectivos xerais do titor/a pode ser: Coordenar os axentes de toda a comunidade educativa. Fomentar a educación integral do alumnado. Configurar os espazos externos ao centro educativo.

O Aprendizaxe Servizo articula tres dinamismos educativos básicos: Necesidades, servizo e aprendizaxe. Individualismo, contexto e etapa infantil. Formación, difusión e restauración.

Con carácter xeral, na etapa de EI, o encargado de deseñar a proposta inicial do Plan de Acción Titorial (PAT) é: Comisión de Coordinación Pedagóxica. O claustro. O departamento de Orientación.

O quinto nivel de participación familiar na vida escolar é: A liberdade de ensino e creación de centros docentes. A comunicación entre o equipo educativo do centro e as familias. Consello escolar do estado e consello escolar autonómico.

Un dos trazos básicos que describen ás comunidades de aprendizaxe é: Básease na aprendizaxe dialóxica. Ten un carácter adaptativo. Intervén de maneira individual.

A mediación escolar é unha ferramenta que resulta beneficiosa para: O terapeuta que exerce de mediador no centro educativo. Os pais e as nais que queiran participar. Toda a comunidade educativa.

Entre os obxectivos máis representativos das escolas de familias está: Xerar a liña de actuación do equipo directivo no centro escolar. Priorizar os contidos en torno ás unidades didácticas que se desenvolven na aula. Favorecer o intercambio comunicativo de todos os suxeitos da comunidade educativa.

Como se define operativamente unha conduta na fase de avaliación inicial?. De maneira abstracta e subxectiva. En termos observables, medibles e verificables. Baseada en opinións persoais sen datos empíricos.

Que se debe considerar na fase de planificación do PAT?. Definir claramente obxectivos, actividades, metodoloxía e recursos necesarios. Asignar todas as tarefas a un só titor/a. Enfocarse exclusivamente na avaliación final.

Na técnica do contrato de continxencias, que deben facer as partes implicadas antes de redactar e asinar o contrato?. Elaborar un informe. Consensuar os termos do contrato. Realizar unha entrevista estruturada.

Que implica o principio de intervención social na orientación familiar?. Considerar unicamente os factores internos da familia. Abordar a conduta humana e a realización persoal como procesos de interacción co contexto. Focalizarse en intervencións a curto prazo sen considerar o contexto social.

Con respecto á comunicación e colaboración familia, escola e comunidade. Cal é un dos obxectivos específicos?. Desenvolver unha comprensión da historia da educación. Estudar a psicoloxía do desenvolvemento infantil. Analizar as limitacións para unha relación equilibrada entre familia e escola.

Na primeira fase do modelo sistémico, que tipo de información é básica para un diagnóstico exhaustivo?. Datos de identificación, contexto familiar, escolar e social. Datos socioeconómicos da familia. Exclusivamente datos de carácter evolutivo e social.

En que consiste a fase de intervención propiamente dita no modelo sistémico?. No diagnóstico e toma de decisións sen necesidade de seguimento. Aplicar o deseño de intervención establecido e axustar segundo sexa necesario. Centrarse exclusivamente na avaliación final dos resultados.

Entre os pasos que se seguen na aplicación da técnica de moldeamento destácase: Abordar unha determinada conduta de forma integrada. Traballar de igual forma cada unha das aproximacións sucesivas. Ensinar a mesma conduta en contextos diferentes.

Xunto coa incorporación do concepto de participación democrática, amplíanse os ámbitos de intervención a: O contexto comunitario. As posibilidades de establecer unha comunicación colaborativa. A implementación de probas estandarizadas anuais.

A partir das diversas definicións de Orientación Familiar, un elemento común a todas elas é: Proveer solucións educativas estandarizadas. Ten un carácter cognitivo-conductual. Refírese aos distintos contextos nos que se desenvolve a persoa.

A entrevista caracterízase por: Unha reunión de amigos/as. Unha relación que consiste nunha conversa. Unha relación indirecta que se establece entre dúas persoas.

. Ao longo do Ciclo Vital Familiar poden aparecer situacións de crise. As crises vitais son: Cando un membro da familia pode dedicarse ao coidado dunha persoa dependente. As relacionadas co paso dunha etapa evolutiva a outra. Unha tensión de carácter temporal e extrínseca que afecta a todos os membros da familia.

O papel relevante que ten o profesional da orientación como axente dinamizador e de apoio á acción titorial e á formación do profesorado titor, é unha característica básica do Modelo: Tecnolóxico. Counseling. Servizos actuando por Programas.

En relación coas funcións da orientación familiar, a función de innovación: Procura a mellora constante da súa actuación profesional. Así, a orientación familiar debe promover actuacións relacionadas coa creatividade na resolución de problemas. Promove habilidades relacionadas co pensamento científico e o orientador familiar debe ser investigador da súa práctica para mellorar a calidade da orientación. Facilita espazos comúns e relacións sinérxicas co obxecto de xerar capacidade de consenso e chegar a unha solución entre as partes implicadas en conflito.

Un exemplo de técnica de Reforzo intermitente de intervalo variable é: Unha mestra establece eloxiar en catro ocasións a unha alumna mentres está debuxando durante un tempo máximo de 30 minutos, nos minutos 1, 5, 10 e 25. Unha mestra quere mellorar o rendemento dunha alumna en matemáticas con eloxios polo seu esforzo. Así, eloxia á alumna nas dúas primeiras clases por cada dúas tarefas ben resoltas, nas seguintes dúas clases dálle o reforzo por cada catro tarefas ben resoltas. A mestra recompensa a unha alumna cando comproba cada 20 minutos que está xogando sen berrar, e cando é así, dentro do tempo establecido, felicítaa.

Na Orientación Familiar, a prevención primaria consiste en: Evitar novos casos da situación de que se trate. Reducir o número ou intensidade de casos, no seu momento de inicio, para así evitar a súa extensión. Intervir sobre as persoas que teñen un problema, en estado avanzado para minimizar o impacto.

Na intervención coas familias, dende o Modelo Educativo Constructivista, a relación do orientador (asesor) con outros profesionais do centro é: Directiva. Unilateral na toma de decisións. Colaboradora.

O contrato de continxencias é unha técnica que se aplica seguindo as seguintes fases: A selección e a aplicación do reforzador. A preliminar e a de interacción e acordos. A realización da análise e a redacción e sinatura do contrato.

Segundo Ríos (1994), os tres niveis de intervención na Orientación Familiar son: Nivel de diagnóstico, nivel de asesoramento e nivel de compensación. Nivel de prevención, nivel conductual e nivel de avaliación. Nivel Educativo, nivel de orientación e nivel terapéutico.

Para abordar a orientación familiar nos centros escolares e garantir o éxito nas intervencións, débese empregar: Un único modelo de intervención. Modelos mixtos de intervención para dar resposta a unha situación específica. Unha organización da intervención con carácter remedial.

A orientación é un concepto: Máis amplo que a titoría. Que se centra na tarefa do titor/a. Sinónimo da acción titorial.

A titoría consiste en: Que sexa unha labor de acompañamento ao grupo. Que o profesorado se converta nun profesional da orientación. Que na función docente se inclúa a función titorial.

Unha das características da función titorial é: Específica. Homoxénea. Puntual.

O segundo nivel de intervención na titoría é: Orientador/a externo ao centro. Orientador/a do centro. Equipo directivo.

Unha das actividades que pode levar a cabo o titor/a para intervir na mellora da organización e a xestión do grupo é: A imposición das normas da aula. Os plans de acollida ás familias. A disposición do mobiliario en mesas individuais.

No proceso de intervención dende o modelo cognitivo-conductual, a análise funcional da conduta concrétase en: Os obxectivos. A hipótese funcional. As técnicas.

Unha das características que debe reunir o deseño do PAT é: A análise de necesidades realízase cando non se cumpren os obxectivos. Séguense accións propostas polo equipo directivo do centro educativo. Abarca actuacións nas dimensións de desenvolvemento: persoal, académico, profesional e social.

O primeiro nivel de participación familiar na vida escolar é: Dereito á educación e liberdade de ensino. Asociacións de Nais e Pais. Consello Escolar do Centro.

Na participación parental educativa: As familias están representadas en órganos colexiados, pero só con voz e sen voto. As familias participan activamente na toma de decisións, con voz e voto. As familias implícanse nos procesos de ensino-aprendizaxe.

No modelo cognitivo-conductual, a Hipótese de intervención (HI) consiste en: Formular unha frase condicional, que exprese desexos respecto ao cambio de conduta. Facer predicións sobre a dirección do cambio na conduta. Valorar o problema que se quere solucionar para modificar a conduta.

A comunicación colaborativa caracterízase en que as achegas de todos os membros implicados se valoran por igual levando a cabo actividades de maneira: Asíncrona. Interdependente. Dividida.

Os modelos de partenariado, en función da finalidade pódense clasificar en: Criar, comunicar, colaborar e comunicar. Comprender, apoiar, tomar decisións e aprender. Coordinar, consultar, complementar e criticar.

Un dos obstáculos para o desenvolvemento dunha relación familia-escola-comunidade equilibrada é: A cultura participativa. A falta dun maior apoio da Administración. Os puntos de encontro das familias cos docentes.

Unha das características básicas da Aprendizaxe Servizo é: A participación reflexiva de todos. A prevalencia da defensa da persoa fronte ao colectivo. A falta de coordinación dos organismos sociais coa escola.

Na intervención con familias no marco da comunicación e colaboración familia-escola, o modelo enfocado na familia considera o rol da familia como: Activo. Pasivo. Algo activo.

As fases para levar a cabo a intervención dende o modelo cognitivo-conductual son: Identificación do problema, aplicación do programa e avaliación. Análise de necesidades, formulación de obxectivos, intervención e avaliación continua. Avaliación inicial, intervención e seguimento e avaliación final.

Dende o modelo sistémico, o proceso de intervención coas familias caracterízase por dous elementos: A formación e o esquema ríxido. Ser aberto e integrador. O problema e os límites difusos.

No modelo cognitivo-conductual, a diferenza entre a identificación e descrición do problema coa definición operativa da conduta é: O problema exprésase en termos concretos e a definición operativa da conduta é máis xenérica. O problema defínese respecto a unha persoa e a definición operativa da conduta rexistra o estado biolóxico da persoa. O problema fórmase de forma xenérica e a definición operativa da conduta é máis concreta.

O moldeamento consiste en. Establecer de maneira progresiva condutas sinxelas. Observar o comportamento dun modelo. Utilizar a linguaxe verbal para facilitar a aprendizaxe de condutas positivas.

O xenograma emprégase para: Recoller información sobre os membros da familia e a dinámica que se establece entre eles. Representar as relacións que se establecen entre os diferentes subsistemas e entre estes e outros axentes dos contornos próximos á familia. Obter unha visión dos membros dunha aula dun centro educativo.

Para abordar a diversidade familiar, a formación do profesorado e profesionais da educación debe comezar en: Outros axentes educativos. A experiencia adquirida. A formación inicial.

Dende a teoría do Conflito, na intervención coas familias, a estrutura da situación fai referencia a: Os materiais que están á disposición das persoas ou grupos. A distribución dos recursos. As normas que organizan unha actividade.

Na Teoría do interacionismo simbólico, as fases do proceso para a creación dos roles familiares son: As accións sobre a situación e o desenvolvemento da resolución do conflito. As definicións temporais sobre a situación e as accións tentativas. A metodoloxía cualitativa e as significacións que utilizan os membros da familia para construír o seu contexto social.

Na teoría do intercambio, o nivel de comparación de alternativas fai referencia: Ás condicións que se acordan nas relacións para que se teña en conta as necesidades de cada un. Á calidade de respostas máis baixas que unha persoa acepta a partir das alternativas das que dispoña. Aos menos recursos que unha das persoas da interrelación ten.

No Modelo Ecolóxico, o sistema que se formula como os contornos nos que a persoa interactúa de maneira máis directa, denomínase: Mesosistema. Exosistema. Microsistema.

Para a calidade da vida familiar débese contemplar: A reprodución da especie. Os límites. O respecto ás diferenzas.

Na Teoría de Fenomenoloxía e Construción Social da realidade, considérase o discurso familiar como: A proximidade nas relacións que conleva a anulación do eu dunha das persoas que forman o núcleo familiar. A fuxida das relacións conflictivas para non plantexar a resolución dos conflitos. A atribución de significados que se producen a través das relacións interpersoais.

Na Orientación Familiar, a prevención secundaria: Intenta buscar solucións a problemas patolóxicos. Intervén sobre as persoas que teñen un problema en estado moi avanzado, para minimizar o impacto. Reduce o número de casos, no seu momento de inicio, para así evitar a súa extensión.

Na intervención familiar desde o modelo sistémico, ten relevancia: A persoa que presenta o problema. As características das interaccións familiares. O problema como fenómeno illado.

A Orientación Familiar é unha función: Inherente á praxis do docente. Abarca as intervencións terapéuticas que se dan no contexto comunitario. Colectiva que se realiza a través de sesións.

En Orientación Familiar, o modelo de Consulta caracterízase por levar a cabo unha intervención: De carácter directo, remedial e terapéutico. De carácter preventivo, asimétrico e reactivo. De carácter indirecto, individual e/ou grupal.

No modelo tecnolóxico en Orientación Familiar, o papel do orientador caracterízase por: Potenciar a información. A súa función de asesor. A intervención grupal.

En relación cos modelos de intervención, para levar a cabo a Orientación Familiar nos centros escolares: Céntranse en funcións e horarios que veñen marcados pola comunidade. Caracterízanse basicamente por centrarse nun enfoque remedial e terapéutico. Utilízanse modelos de intervención mixtos para dar resposta a unha situación específica.

Entre os modelos teóricos que orientan a acción titorial están: Psicodinámica e humanismo. Constructivista e interaccionista. Estruturalismo e personalidade.

. Un dos obxectivos xerais do titor/a pode ser: Contribuír á coordinación e interacción adecuada da comunidade educativa. Favorecer a “receita pedagóxica” xeral para todos/as. Aumentar o número de valoracións psicopedagóxicas para recibir o tratamento específico.

O Plan de Acción Titorial (PAT) debe aparecer incluído en: O Plan de convivencia. O Plan de Orientación e Acción Titorial. O Proxecto Educativo de Centro.

Na etapa de EI, cando o centro educativo ten un número menor a 12 unidades, o encargado de deseñar a proposta inicial do Plan de Acción Titorial (PAT) é: A Comisión de Coordinación Pedagóxica. O claustro. O departamento de Orientación.

O primeiro nivel de participación das familias é: O dereito á educación e liberdade de ensino. A comunicación entre o equipo educativo do centro e as familias. Os poderes públicos.

A participación dos pais e nais do alumnado no Consello Escolar do Estado realízase a través de: A Confederación Española de Asociacións de Pais e Nais de alumnos/as. As confederacións de asociacións de pais e nais. Non conta coa participación dos pais e nais.

As asociacións de nais e pais con intereses comúns e similares pódense unir en: Grupos escolares do Estado ou Autonómicos. Consello escolar de centros públicos ou privados concertados. Federacións ou confederacións.

Para aumentar a implicación das familias coa escola e a comunidade, débese traballar nunha participación de tipo: Informativa. Educativa. Consulta.

. A comunicación colaborativa caracterízase en que as contribucións de todos os membros implicados: Combínanse para acadar os resultados. Repártense en tarefas individuais para cada un dos participantes. Considérase un traballo conxunto puntual.

O partenariado baséase en: A cultura da participación parental no contexto escolar para a prevención ou resolución de situaciones conflitivas. A toma de decisións conxunta para que tódolos membros da comunidade educativa se sintan implicados. A incorporación de espacios formativos de reflexión que as familias poidan intercambiar opiniones.

A colaboración familia-escola-comunidade debe considerarse como: Un compoñente esencial da organización escolar que inflúe no desenvolvemento e na aprendizaxe do alumnado. Como unha actividade opcional para favorecer el intercambio comunicativo de todas las personas de la comunidad. Una cuestión de relaciones públicas para proporcionar asesoramiento puede presentar dificultades en el desarrollo personal de dos niños y niñas.

No modelo cognitivo-conductual, no proceso de intervención, a diferenza esencial entre a descripción do problema ea definición operativa da conduta é: O problema é a valoración que realiza o orientador ea definición operativa da conduta fai predicións para o cambio. El problema expresado en términos operativos concretos y una definición operativa de la conducta descrita en términos observables y medibles. El problema formulado por xeito xenérico como definición operativa de la conducta es más concreto.

En relación coas propiedades sistémicas da familia, a equifinalidade refírese a: Que se pode chegar a una mesma pauta de interacción a partir de orixes diversos. Que as pautas de funcionamiento del sistema familiar son máis que a suma dos seus miembros. Que a familia se estructura de manera xerárquica a partir de diversas formas de organización.

O ecomapa é una técnica que se utiliza para: Obtener una panorámica da dinámica que se establece entre las personas que forman una familia. Describir de forma gráfica as relacións que se establecen entre os diferentes subsistemas e entre estos e outros axentes da contorna próxima á familia. Recuperar información a través de distintos símbolos desde el enfoque sistémico sobre todos los miembros de la familia.

O reforzo negativo consiste en: Empregar a linguaxe para comprender aos demais e descubrir a orixe dos problemas. Administrar refuerzos cando o suxeito emite a conduta desexada. Reducir o extinguir os estímulos aversivos pueden emitir una conducta desexada.

O reforzo intermitente de razón fixa: É unha técnica condutual, que reforza sempre a conduta emitida dentro dun período de tempo variable. É unha técnica condutual, que consiste en reforzar sempre un número fixo de respostas. É unha técnica condutual, que consiste en reforzar bloques de resposta en número variable.

A técnica que consiste na retirada dos reforzadores cando a persoa emite a conduta que se quere extinguir denomínase: Custo de resposta. Adestramento en omisión. Reforzo diferencial de taxa baixa.

Entre os factores por parte do entrevistador que facilitan o éxito da entrevista considérase. A presentación subxectiva da mensaxe. O falar escoitándose a si mesmo. A ausencia de prexuízos e de estereotipos.

Indica a normativa pola que se establece a ordenación e o currículo da E.I. na C.A. de Galicia: Decreto 150/2022, do 8 de setembro. Real Decreto 95/2022, do 1 de febreiro. Lei Orgánica 3/2020, do 29 de decembro.

Nas perspectivas teóricas sobre familias, na teoría do Interaccionismo Simbólico, Peterson e Rollins plantexan unha serie de fases para a creación dos roles que se levan a cabo a través da interacción familiar: Orientación cara aos roles, definición e formulación do rol, xeración de alternativas, toma de decisións e posta en práctica. Definicións temporais sobre a situación e accións tentativas que poden ser reformuladas sobre a base da experiencia. Planificación, apertura, desenvolvemento e autocorrección sobre a situación da persoa.

Para levar a cabo a intervención familiar desde a Teoría de Sistemas, a cismoxénese fai referencia a: Ao rexeitamento ou á fuxida das relacións conflitivas. Ao afastamento progresivo que se produce nas interaccións dos membros da familia. Cando nas relacións familiares non se acepta o cambio.

Segundo Minuchin, os límites entre subsistemas familiares son: Difusos, claros e ríxidos. Aglutinados, funcionais e desligados. Flexibles, firmes e abertos.

No modelo Ecolóxico de Bronfenbrenner, o exosistema fai referencia a: Os cambios que se producen ao longo do ciclo da vida. Os contornos nos que a persoa interactúa de maneira máis directa. As características do contorno comunitario no que a persoa interacciona dun xeito indirecto.

Na teoría do Ciclo Vital Familiar (CVF), un exemplo de crise vital pola que atravesa unha familia é. Un cambio de traballo. Un incendio. O coidado dunha persoa con unha enfermidade grave.

. Un exemplo das capacidades parentais fundamentais é: O apego. As habilidades de xestión. A formación do profesorado.

A Orientación Familiar nos centros educativos, como campo específico da orientación educativa, abarca no proceso escolar, entre outros, o seguinte aspecto: A Orientación Familiar na interacción co profesorado: a acción titorial. A Orientación Familiar na reinserción das persoas para lograr o emprendemento. A Orientación Familiar no acompañamento a colectivos vulnerables.

Para realizar unha intervención familiar, algúns dos aspectos que debemos ter en conta para coñecer o sistema familiar son: A coordinación e colaboración do contexto escolar co contexto comunitario. O perfil do profesional e os coñecementos sobre os sucesos económicos, políticos, culturais e laborais. As fortalezas, o ciclo de vida e os acontecementos vitais do presente ou dun pasado recente.

Na intervención do sistema familiar, o sistema profesional indirecto: É o profesional da orientación que leva a cabo a entrevista. Marca o proceso de intervención, debido a que establece unha forma de traballar. Non formula normas e límites do que se fai.

. Unha das características básicas do Modelo de Consulta para levar a cabo a intervención en orientación familiar é: A relación establécese con persoas individualmente e con persoas que representan servizos, recursos e programas. A relación é asimétrica entre profesionais, con estatus diferentes. O exercicio da función desde unha perspectiva só preventiva.

O Modelo de Programas en Orientación Familiar caracterízase por: A implicación de todos os axentes educativos, que require un maior compromiso de información e formación. O seu carácter máis terapéutico. Centrarse na acción indirecta sobre os grupos de intervención, garantindo o carácter educativo.

Una de las características del Modelo Tecnológico para intervenir con las familias: Es la incorporación de otros modelos de intervención en orientación familiar. Es el carácter individual de la intervención. Es el éxito de la intervención.

En la Acción Tutorial, el Principio de desarrollo se basa en: La actuación proactiva antes de que aparezcan las dificultades. El logro del máximo progreso de las potencialidades de cada individuo al acompañarle durante su desarrollo. La inclusión en la intervención tutorial de las condiciones del medio más allá del contexto escolar.

La planificación, desarrollo y evaluación de la intervención tutorial debe regirse por algunas características como que: Es continua, no se trata de una intervención aislada en un determinado momento, sino que está presente a lo largo de toda la vida, aunque en determinadas circunstancias se intensifique. Es concreta atendiendo a la dimensión a nivel académico de la persona. Es voluntaria, realizada cuando lo considera el profesorado y tutores en los momentos que determinen que es preciso.

. La “mentoría” se define como: Relación de aprendizaje en la una persona con mayor experiencia guía a una persona que tiene una menor experiencia, compartiendo experiencias y conocimiento para fomentar la autorrealización y autonomía. Conjunto de acciones para optimizar las potencialidades y competencias de una persona o grupo con la orientación de un especialista que le guía para mejorar el conocimiento sobre sí mismo respecto a los que es capaz de hacer y las metas o resultados que pretende conseguir. Proceso formativo en el que un tutor/a orienta a un tutorando mediante experiencias prácticas profesionales en un entorno laboral real como oportunidad para reflexionar sobre la teoría y la práctica de un oficio.

El nivel de programación de la tutoría al que hace referencia la “adaptación de la acción tutorial a la diversidad de cada uno de los alumnos de un grupo-clase” es: Primer nivel (centro). Segundo nivel (etapa). Cuarto nivel (alumnado).

El “ser del tutor” se refiere a: La formación psicopedagógica en materias que fundamentan y justifican la acción docentetutorial. La preparación teórico-práctica para aplicar tanto técnicas e instrumentos de la labor tutorial (entrevistas, cuestionarios, observación, sociograma, etc.) como programas específicos. Las cualidades personales que favorecerán un adecuado desempeño profesional de la función docente y tutorial.

Según Lara (2008) la importancia de la tutoría viene exigida por los presupuestos siguientes: Colaboración con los agentes sociales, coordinador de la orientación del centro, el tutor/a como referente del alumnado y mecanismo para mejora de la convivencia. Coordinación de la actividad docente, el tutor/a como un referente cercano del alumnado, la personalización del proceso educativo y la relación activa entre escuela-familiascomunidad. Canalización de la atención de las necesidades del grupo, coordinación del plan de acción tutorial del centro, acción orientadora indirecta del tutor/a con el alumnado y distribución no equitativa de poder entre toda la comunidad educativa.

El tipo de participación parental en la educación escolar denominado “consultiva” hace referencia a que: Las familias están representadas en órganos colegiados, con voz, pero sin voto. Las familias se implican en los procesos de enseñanza-aprendizaje. Las familias participan activamente en la toma de decisiones, con voz y voto.

La acción de involucrarse en la gestión y organización de los procesos educativos de la institución escolar, es: La participación familiar en la vida escolar. La metodología basada en proyecto. La tutoría entre iguales.

Dentro de las modalidades de implicación familiar del modelo de Epstein (1997), el voluntariado hace referencia a: Apoyar a las familias para establecer ambientes favorables al estudio en el hogar (hábitos alimentarios, salud, competencias parentales). Diseñar espacios de ayuda mutua para los padres y madres del centro. Incluir a las familias en las decisiones tomadas en el centro.

El reconocimiento por primera vez a nivel legislativo del derecho de las familias a intervenir en el funcionamiento de los centros educativos y la creación de un Consejo escolar con dos padres y dos madres del propio centro elegidos democráticamente, se produce: Durante la Guerra Civil Española (1936-1939) y la primera década del periodo de dictadura del general Francisco Franco. Con la aprobación de la Ley Orgánica 2/2006, de 3 de mayo, de Educación (LOE, 2006). A raíz de las reformas educativas impulsadas por el gobierno del primer bienio de la Segunda República (1931-1933).

El segundo nivel de desarrollo de la participación parental en la educación escolar es: Asociación de Madres y Padres. Consejo Escolar del Estado y Consejo Escolar Autonómico. Consejo Escolar del Centro.

Las AMPAS: Favorecen la participación mediante representación de tipo consultivo en la programación general de la enseñanza y de asesoramiento al Gobierno. Con intereses comunes y similares pueden unirse en federaciones o confederaciones. Son comisiones permanentes o temporales creadas en el centro educativo que incorporan a las familias en su composición.

¿Cuál es el interés principal de la metodología sistémica?. Analizar las dificultades surgidas de las dinámicas de comunicación e interacción de un grupo. Identificar y describir según contexto los problemas individuales de un grupo. Analizar los problemas socioeconómicos de un grupo en un contexto específico.

¿En qué se diferencia el modelo de la familia como aliada del modelo centrado en el profesional?. En el modelo de la familia como aliada, la familia es responsable exclusiva del programa. En el modelo de la familia como aliada, es el profesional quien forma a la familia en el programa. En el modelo de la familia como aliada, el profesional tiene todo el control y la familia tiene un rol pasivo.

En el modelo conductual-cognitivo, ¿en qué consiste la fase de intervención?. Es la fase en la que se identifica y describe el problema central. Es la fase en la que se realiza el análisis funcional de la conducta de la persona. Es la fase en la que se Ileva a cabo el programa de intervención para solucionar los problemas y dificultades identificados.

¿Qué se persigue con el Análisis Funcional de la Conducta?. Clasificar a las personas implicadas en un determinado problema de conducta. Identificar los factores o causas de las conductas para diseñar y aplicar programas adecuados. Comparar el comportamiento de las personas implicadas con el de los demás.

¿Cuál es el propósito de la adecuación de estilos docentes y de enseñanza en el aula desde el modelo cognitivo-conductual?. Identificar la diversidad del alumnado. Facilitar la respuesta a la diversidad del alumnado, promoviendo el desarrollo y los aprendizajes. Únicamente facilitar la respuesta a la diversidad del alumnado.

Sobre la interacción entre los factores que influyen en la conducta humana ¿cuál es la consideración que se hace con respecto a la intervención?. No es necesario tener en cuenta estos factores para explicar la conducta humana. Actúan de forma independiente y no interrelacionada. El tipo de intervención debe fundamentarse en los supuestos que se derivan de dicha interrelación.

En el Contrato de contingencias ¿por qué es importante que las conductas se formulen de forma operativa y fácilmente evaluables?. Para que se identifique con claridad quién o quiénes son las personas responsables del problema detectado. Para que las partes tengan una comprensión clara de lo que se espera de ellas. Para que las conductas no sigan deteriorándose.

¿Cuál de las siguientes fases NO es común en los tipos de entrevista de diagnóstico y de intervención?. Planificación. Desarrollo. Ninguna de las anteriores.

No adestramento na técnica de autoavaliación: Fórmulanse as condutas-obxectivo de forma xeral para evitar erros de medida. Téñense en conta o nivel de expectativas sobre a autoeficacia e o tipo de atribucións que manexa a persoa. Non é necesario ter en conta ningún factor para o adestramento na técnica de autoavaliación.

Se unha persoa é castigada con frecuencia e sen ter en conta os efectos dese castigo na conduta posterior, que resultado se podería esperar na maioría dos casos?. Non afecta á relación entre quen recibe o castigo e quen o aplica. Maior efectividade do castigo no control de condutas disruptivas. Resultados insatisfactorios no control de condutas disruptivas.

Que tipo de reforzo permite a substitución progresiva dos reforzadores artificiais polos naturais?. O reforzo intermitente de intervalo variable. O reforzo intermitente de intervalo fixo. O reforzo intermitente de razón variable.

En que tipo de reforzo se administra a recompensa despois dun número determinado de respostas previamente establecidas?. Reforzo intermitente de intervalo variable. Reforzo intermitente de razón fixa. Reforzo intermitente de razón variable.

Para Gracia e Musitu, na clasificación das teorías para a comprensión e estudo da dinámica das familias, a teoría do intercambio agrúpase en: A perspectiva da familia como interacción. A perspectiva da familia como desenvolvemento. A perspectiva da familia como construción social da realidade.